Pablo Warhoofd

Geheel toevallig zijn we op dit boekje gebotst (want hij bestaat al wat langer) en ik weet niet waarom exact, maar de titel triggerde mij een beetje. 😅
Ik ben al heel mijn leven omringd met de grootste warhoofdjes. Dat zeg ik echt met de grootste liefde want ik zie vanop de eerste rij hoe frustrerend het is om er gewoonweg fysiek NIET toe in staat te zijn om aan bepaalde dingen te denken of bepaalde spullen NIET te vergeten. Ook al staan ze in het midden van het gangpad en val je er bijna over.

En het laatste wat ik dus wou, is een boek inkopen dat dit ook nog eens als een 'probleem' gaat bestempelen. Want eerlijk: de 'warhoofdjes' zelf, WETEN dat al en worden er vaak al hun hele leven op gewezen.
Maar toen ik het verhaal begon door te nemen, herkende ik echt de liefdevolle blik van mezelf, ook in de toon van de auteur en het verhaal. En toen was ik om. 😊

Het verhaal shift als de ouders van Pablo ophouden met in zijn plaats aan alles te denken en de kracht terug bij Pablo zelf leggen. Hij moet op zoek gaan naar manieren om zelf aan zijn spulletjes te denken en dat lukt hem ook. Alleen niet op de manier die je zou denken. Want dit verhaal gaat dus niet over 'zet een alarmpje om aan X te denken' of 'zoek een vaste plaats voor je spullen'. Het brengt een heel andere laag erbij waar je kindje vanuit dankbaarheid naar spullen kan kijken via animisme. 

En dat is dus zo'n wondermooi perspectief om dit gegeven mee te benaderen.